در ضمن وبلاگ نقد من هم با مطلبی با عنوان هوشنگ ایرانی به روز شده است

 

 

وی چشمهایش اویزان شده ام. یاخته های تنم روی موزائیکهای اتاقی که ته انرا با خون فرش کرده اند کشیده می شود. باید به حال خودم فکری بکنم. مثل بت جلو روم ایستاده بود اسم نویسی می کرد. اخر همیشه همینطوری بود بیخودی صورتش را برایم می کشید توی هم و استغفار می کرد. به چیز واحدی دلبسته بود که مثل تکه های تنی که اعضایش را اهدا کرده باشند هر عضوش جایی می رفت یکیش می امد  می شد قلب من یکیش می شد دستهای دیگر بی رمق تو و خونش هم می امد ته این اتاق را رنگ  می زد. نه کار از فکر کردن هم گذشته .. باید ببرم یکجایی  خاکش بکنم... نه نمی شود باید ببرم اول این خونها را از تنش بشویم و کفن بگیرم و بعد.. نه اصلا باید بسوزانمش ... التماس می کند داد می زند:اخر چطور راضی می شوی تنی که به خاطرت از هم کنده شده را از بین ببری . تو خوب تعریف نمی کنی وبه حالت قهر نگاهش را از من برمی گرداند. هیچوقت طاقت این کارش را نداشتم می گویم خب خودت تعریف کن.

{ادامه مطلب}

نوشته شده در 16 Apr 2007ساعت 15:9 توسط مجتبی دهقان| |