و می دانی خودت را می کشی اخر

با دسته پریانی که باکرگی پدر را بوسیدند و کنار گذاشتند

دستخط پاره تنت بطور ناامید کننده ای بر شعرها هربارم

جان می گیرد

کسی که نیمه سرد افتاده اش به نیمه دیگر تجاوز می کرد

قسمم داد به جان دریام توی زندگی مثل اون حرومزاده

 

مرگ اتفاقا از من بیخود شده بود

اتفاقا از من

وقتی با تن لخت یه تیکه می زنی به اب، سينه مي لرزاني

بچه هام يكي يكي با هر موج از ابهايي كه به دريا مي ريزند، گرفته مي شوند

توي همان قايقي كه خبر مرگت براي خودت ساختي

نمي دانم چرا؟

داري توي جنوب از گرما عرق مي كني ولي

بندريا عين كسايي می رقصن كه انگار تو سيبري زندگي مي كنند.

من كه خودكار نداشتم! كي داره اين شعرو مي نويسه؟

 

اخر مرگ، مثل عشقبازي با تني مي مونه كه نمي توني لمسش كني، تن كسي كه

هنوز صداي نفس نفس زدنهاش روي تنم پارو مي زد

تا با خطوط بي رمق شانه هايت گرم مي گيريم

سينه هاي تو به شكل سر ماهيها انقدر مك زده شدند كه از هجوم خون، قهوه اي رنگ

 به نظر مي رسد

خودكارم داره از خجالت قرمز مي نويسه

 

انقدر قايق ساخت و پاره كرد با وصيتنامه ها كه پريان جديد پسر به دنيا امدند.

پدر بودن به درد خوابيدن با لبهاي كالباسي رنگ و  سينه هاي نوك انداخته ات مي خورد.

جاي بوسه هاش كلماتت را  تور مي كرد

 روي كاغذ 

 به رعشه هاي هيجان اور مي انداخت

خدايا چرا اين شعر هيچجور تموم نمي شه؟

 

آنقدر قايق ساخت با كاغذهاي آبي كه نزديك بود

چشمهاي تو را در خود غرق كند

ارتفاع موجها

سينه پريان جديد را نشانه مي گذاشت

بچه ها شو به سينه چسبونده بود و شير مي داد. اونا به جاي پا دم ماهي داشتن

انوقت  پدر مانند قطب جنوب سرد شده بود، از بس

چند خط بالا رو وقت نكرده بود با قلم خط لب من بنويسه

 

بوسه هاي سرماخورده من سينه باطله شان را مچاله مي كرد

دختري كه مايل به پدر بود مانند رنگ سبز مايل به ابي دريا

كف كرده بود با قايقهايي كه از وصيتنامه هاي تو

نفس زير تني  كه رنگ اسمان افتاده بود روش

بند مي امد

ابهاي تجاوز كرده با دريا

من اين شعرو با عرق تن سبزه دختراي بندر نوشتم بعد كه گرفتيش روي دريا ومعلوم ميشه چي نوشته

 

نوشته شده در 18 Mar 2006ساعت 14:17 توسط مجتبی دهقان| |