سلام به همگی از نمان دوستانی که به من لطف دارن وبرام پیغام گذاشتن ممنونم.این هم یه کار قدیمی(اولین شعر ناطق سپید من).

داری خورشيد می شوی برايم

تا ضد آفتاب بزنم

صورتم را به

تو هم

جوهر نمک بپاش زخمهای پاک نا شدنی تنم را

در اين عصر تير ومرد-اد ماه

تنم می سوزد

کونم نم با ران

ببين

پاهايت هايت هايت

داشتند جلو می زدند از من

تا چقدر وقت بايستد

 به پای لاشگيمان در اين خنکای جهنمی نمی....

چشمهايت را ببند

بوی چرب لب می خورد به دماغت

تا قذم بزنی پياده رو

 لبهای خشکيده مرا

مرطوب می کنی

همين طور اصلا

کونم نم باران

وتو

آنقدر روشن کننده می کشی به خودت که نا پديد می شوی برايم.

نوشته شده در 8 Sep 2005ساعت 11:11 توسط مجتبی دهقان| |